اين داستان براي همه جور تيپي هست به خصوص كسايي كه به وبلاگم مي آيند ولي نظر نميدن.(سپيده)

بمب اتمي

بايد يه فكري ميكرد ، تا 20ثانيه ديگه بمب اتمي آمريكا رو خونشون منفجر ميشد . پس دستش رو جلو برد تا بهترين نظر رو بنويسه ، هنوز كيبرد رو لمس نكرده بود كه گوشه ي مانيتور يه پيغامي اومد...شمارش معكوس بود...20،19،18...بايد زود دست به كار ميشد.انگشتاش مي لرزيد . يه حساب سر انگشتي كرد و متوجه شد 5 ثانيه وقت داره فكر كنه چي بنويسه ، تو 5 ثانيه هم بايد نظرش رو تايپ كنه ، 5 ثانيه ديگه هم وقت داشت اسم و ايميلش رو وارد كنه.

صداي بلند يك جت رو شنيد . درست مثل رعد و برق بلند و گوش خراش بود. نفس تو سينه اش حبس شده بود. (حتما جت هاي آمريكايي بودن) فقط 5 ثانيه طول كشيد تا نظرش رو تايپ كنه . محاسباتش درست بود . روي ارسال كليك كرد و نظرش با موفقيت ارسال شد .

خوب شما فكر ميكنيد بهترين داستاني كه ميشه با شرايط داستان بالا ارسال كرد چيه؟؟؟

ميتونيد تو همين پست جوابتون رو بگيد ديگه بستگي به ذوق و سليقتون داره... به اندازه ي صور فلكي ممنون(سپيده)

سلام و خداحافظ.....

من مدت كوتاهيه كه اين وبلاگ رو راه انداختم ولي با شروع درس ها ديگه فرصت آپ كردن رو پيدا نمي كنم وخيلي كم ميام تو نت.

البته هنوز هم داستان مي نويسم ولي ديگه فرصت تايپ كردن و بقيه ي چيزها رو ندارم .

از تمام افرادي كه تمام اين مدت به وبم اومدن و نظر دادن ممنونم و از چند نفري كه نظر دادن و فرصت نكردم جوابشون رو بدم عذر خواهي مي كنم.واقعا منو ببخشيد.

فعلا سر وكارم با كتابامه و لا غير...........خداحافظ.(سپيده)

« وقتي كوه به كوه ميرسه ولي آدم به آدم نمي رسه »

"يك داستان كاملا آبكي"

"فقط به خاطر دوستم الي"

يك دوبلور با تجربه بود و سابقه ي كار نسبتا زيادي داشت ،‌ولي يك بچه سوسول بالا شهر كه در برخورد اول محترم به نظر مي رسيد ، باعث شده بود گويندگي فيلم جديد اش عقب بماند و وجه و اعتبارش را به خطر بيندازد.

در حالي كه به بدبختي اش فكر مي كرد ، صداي تلفن روي ميز را شنيد. حوصله ي جواب دادن را نداشت و تصميم گرفته بود جواب ندهد ولي صداي زينگ زينگ تلفن روي اعصابش راه مي رفت. به سختي ميل به خرد و خاك شير كردن تلفن را در خود سركوب كرد.

سر انجام تسليم شد و قبل از برداشتن گوشي نفس عميقي كشيد تا خود را كنترل كند و داد و فرياد را نيندازد.

ـ«بله؟»

صداي زنگ مانند زني از پشت تلفن گفت:« آقاي زنگويي؟ خودتون هستيد؟ببخشيد مي خواستم درباره ي  اين فيلم آخري كه قراره روش كار كنيم ، ازتون سؤال كنم ، ظاهرا...»

آقاي زنگويي حرف هاي زن را كه مثل قطار پشت سر هم رديف مي شد قطع كرد و گفت:«ببخسيد شما؟»

زن گفت:«نشناختيد؟ دبير هستم ، قراره با هم روي اين فيلم جديده...»

مرد كه از وراجي هاي خانم دبير خسته شده بود گفت:«بله ، به جا آوردم. امرتون؟»

خانم دبير گفت:« بله،داشتم ميگفتمم مي خواستم ازتون بپرسم اين فيلم جديدي  كه  قراره دوبله كنيم چي شد پس؟خيلي از همكاران از من سؤال مي كنند ، من هم كه جوابي ندارم  بدم . خوب اين برام خيلي افت داره. اگه هنوز اون مرد جوون پيداش نشده  بهتر نيست كه يه نفر ديگه رو جايگزين كنيد؟سعي كرديد  باهاش تماس بگيريد؟ ايده ي من اينه كه...»

آقاي زنگويي كه اصلا حوصله نداشت ، نيمي از حرف هاي او را كه در باره ي ايده اش بود نشنيد و به ياد آورد خانم دبير در فيلم جديد ، دوبلور يك زن وراج است و در دل به اين انتخاب صحيح و به جاي خود آفرين گفت. آقاي زنگويي براي بار سوم حرف هاي او را قطع كرد:« بله خودم هم قراره اين كار رو بكنم ، سعي كردم پيداش كنم ولي وقتي به شماره اش زنگ مي زنم يه خانم جواني جواب ميده و ميگه شماره واگذار شده من هم بايد شخص ديگه اي رو جايگزين كنم و اگه مشكل مالي پيش اومد بايد يه چيزي از جيب خودم بزارم. به هر حال ممنون از پيشنهادتون ،‌خداحافظ.»

ـ« بله ممنون قابلي نداشت ، مي دونيد من كاملا موافقم كه شما...»

آقاي زنگويي گفت:« بله ، بله ميدونم خدافظ.»

سپس گوشي را قطع كرد و 5 نفس عميق كشيد تا آرامش خود را حفظ كند.

به ادامه مطلب بريد

حماقت

صبح زود بود حدود شش و نيم ، دخترك به تنهايي وبي مهابا در كوچه اي پيش مي رفت كه در آن مگس هم پر نميزد.

از قيافه ي دخترك معلوم بود از اينكه كسي اين اطراف پرسه نميزند آسوده خيال است . او عادت داشت كه زودتر از تمام دانش آموزان در مدرسه حاضر شود و اين كار هر روزش بود.

آسودگي خيال دخترك مدت زيادي طول نكشيد ، صداي ماشيني را از پشت سرش شنيد . او زير چشمي به پشت سرش نگاه انداخت و در يك نظر دو پسر جوان را جلوي ماشين ديد.

دخترك سرعتش را بيشتر كرد ولي سرعت ماشين بيشتر بود و به راحتي به دنبالش مي رفت. زماني كه به كمترين فاصله با دخترك رسيد متوقف شد . دخترك از پشت سرش صداي باز و سپس بسته شدن در ماشين را شنيد و قدم هايش را تند تر كرد. او صداي  قدم هاي پشت سرش را كه هر لحظه نزديكتر ميشد به وضوح مي شنيد .

ناگهان دستي شانه اش را لمس كرد ، او با وحشت سرش را برگرداند و زن نسبتا جواني را ديد كه به چهره ي وحشت زده ي دختر نگاه ميكرد . او آهسته پرسيد:«عزيزم ميدوني خيابان مطهري كجاست؟»

دخترك كه تقريبا از ترس غالب تهي كرده بود آرام گرفت و پاسخ داد:«نه»

زن با نا اميدي به سمت ماشين برگشت و دخترك كه از حماقت خود خجالت زده شده بود به راه خود ادامه داد.

اين داستان خودم بود لطفا نظر بديد اگه راهنمايي ام  كنيد بيشترخوشحال ميشم.(
سپيده)

اينم يه داستان جديد ازخودم(سپيده)

شكار

دريا بي موج و آرام بود و مرد بر روي قايق موتوري جديدش نشسته بود ، يك قلاب ماهي گيري در دست داشت و در حال ماهي گرفتن بود.

از دور صداي قايق ديگري به گوش رسيد ، دقايقي بعد قايق جديد به قايق مرد رسيد؛ زني جوان آن را هدايت مي كرد ، او يك كلاه حصيري بر سر گذاشته بود در حالي كه لبخند مي زد پرسيد:«اينجا چيزي پيدا ميشه؟»

مرد جوان گفت:«آره من يه چندتايي صيد كردم.»

زن موتور قايق اش را خاموش كرد ، قايق اش در نزديكي قايق مرد ساكن شد.

زن جوان با تعجب گفت:«چقدر از ساحل فاصله گرفتين!»

مرد گفت:«آره چون اين جور ماهي ها فقط تو اين عمق پيدا ميشن.»

زن جوان قلاب ماهيگيري اش را بيرون آورد و خود را براي ماهي گرفتن آماده كرد.

زن سعي كرد سر صحبت را باز كند:« قايق قشنگي داريد ، تازه خريدين؟»

مرد گفت:«اوه...بله ، چند روز ميشه كه از فرانسه به دستم رسيده.»

زن جوان ابروهايش را بالا برد وگفت:«جدي ميگين؟پس بايد كلي بابتش پول داده باشين»

مدتي گذشت و آنها در مورد انواع قايق ها و كار بردشان بحث كردند تا اينكه زن جوان بدون مقدمه گفت:« اگه كمي جلوتر بريم مي تونيم ماهي بيشتري بگيريم.»

مرد گفت:« فكر خوبي نيست ، شنيدم اين اطراف كوسه هاي نا جوري داره.»

زن جوان مخالفت كرد و گفت:« من عاشق كوسه ها هستم به نظرم حيوانات شگفت انگيزي هستن.»

مرد با تعجب گفت:«جدي ميگيد؟ولي من خيلي ازشون خوشم نمياد.»

« كوسه هايي كه اينجا زندگي ميكنند چندان جالب نيستن ، كوسه هاي كله چكشي بي نظير ترين نوع كوسه ها هستن.»

مرد سري تكان داد:« شايد ، ولي خوشبختانه توي اين دريا وجود ندارن.»

زن خنده اي كرد وگفت:«ازاين بحث كه بگذريم بايد بگم اين تعداد ماهي براي من كافي نيست ، بايد كمي جلو تر برم.»

مرد با تعجب گفت:«شما تا همين الان كلي ماهي گرفتين!»

«نه نه ، مي دونيد من واقعا به تعداد بيشتري نياز دارم »

مرد پرسيد:«موضوع چيه؟»

زن مكثي كرد ، با ترديد گفت:« شايد بد نباشه يه رازي رو بهتون بگم؛ البته اين كارم چندان بر خلاف قانون نيست.»

مرد جوان يكي از ابرو هايش را بالا برد و با بد گماني  به زن خيره شد.

بقيه تو ادامه مطلب

حتما بريد خيلي قشنگ ميشه

ببخشين كه منتظرتون گذاشتم

اينم يه داستان البته بعد از صد سال (سپيده)

بزرگترين شهر ايران

اولين مسافرتشان نبود ولي يكي از پر دردسر ترين آنها بود ، بسياري از جاده هاي شهر كاملا آسفالت نشده بودند و بارندگي شديد ، گذر از خيابان را سخت تر كرده بود.

لاستيك ماشينشان  در يك چاله ي پر آب گير كرده بود و هرچه بيشتر تقلا مي كردند ماشين بيشتر در آب فرو مي رفت . دخترك سرش را از روي شيشه ي پنجره ي ماشين برداشت و به خياباني كه در آن بودند نگاه كرد.

ميتواست ميدان بزرگ و سرسبز ولي خيس از باران را به راحتي ببيند.

با صدايي خواب آلود از مادرش پرسيد:«اسم اين شهر چيه؟»

مادر جواب داد:«بندر انزلي »

دخترك سرش را روي شيشه گذاشت و به خواب فرو رفت.ساعتي بعد بلند شد ، باران نمي باريد و جلوي خود خياباني كه پر از مغازه هاي پر زرق بود مشاهده مي كرد.

دوباره پرسيد:«اسم اين شهر چيه؟»

مادرش بي تفاوت گفت:«بندر انزلي»

دخترك با خستگي چشمانش را بست و براي بار دوم به خواب فرو رفت.بعد از ساعتي ناگهان از خواب بر خاست. ماشين دوباره در چاله فرو رفته بود و با حركت ناگهاني ماشين بود كه او از خواب پريده بود .

در مقابل آنها چيزي جز يك جاده ي طويل با چراغ هاي نارنجي وجود نداشت. دخترك با تنبلي پرسيد:« و اسم اين شهر چيه؟»

«انزلي»

مادر پس از پاسخ دادن از ماشين پياده شد تا به پدر دخترك كمك كند .

ساعتي بعد كه در يك مسافر خانه اقامت كرده بودند دخترك در دفتر خاطرات خود چنين نوشت:«بر خلاف تصور عموم مردم ، بزرگترين شهر ايران نه تهران است و نه اصفهان ، بلكه شهري است به نام انزلي »

تو ذوقم نزنيد نظر بدين

سلامي دوباره اين  هم يكي از داستان هاي جديدمه اميدوارم لذت ببرين و قابل بدونين و نظر بدين . (سپيده)

جنونه يك عاشق

اشك هاي بي امان دختر جوان بر روي گونه هاي رنگ پريده اش روان بود.دست هايش را از روي ميز باز پرس برداشت ، دستبند روي دستانش سنگيني مي كرد و صداي زنگ مانند زنجير هاي دستبند به گوش مي رسيد.

بازپرس وارد اتاق شد و صداي گوش خراش كشيده شدن صندلي بر روي زمين  به گوش رسيد و باز پرس روي آن نشست.رو به روي دخترك آيينه اي قرار داشت كه سرتاسر يك ضلع ديوار را گرفته بود.مانند پنجره اي بزرگ.ولي دختر جوان خوب ميدانست اين شيشه فقط براي او يك آيينه است و كساني كه پشت آن هستند داخل اتاق را به خوبي مي بينند.

بازپرس يك پوشه پر از برگه در دست داست ، آن ها را روي ميز گذاشت و  برگه هاي درون آن را مدتي جا به جا ، برگه اي را در آورد وبدون مقدمه گفت:«دوشيزه جونز اظهاراتتون رو مي شنوم.»

زن جوان سعي كرد خود را آرام كندولي اينكار براي او خيلي سخت بود ، در نتيجه مدتي طول كشيد.

سر انجام پرسيد:«من چه چيزي بايد بگم آقاي بازپرس؟»

بازپرس گفت:«انگيزه ي شما از قتل خواهرتون چي بود؟چرا اين كار وحشيانه رو انجام دادين؟»

دوشيزه جونز گفت:«من..من شخص ديگه رو سراغ نداشتم كه هم يكي از اقوام نزديكم باشه و هم راحت بتونم بكشمش.»

اين اولين داستانيه كه نوشتم تو رو خدا يكمي با احساس تر بخونيدش برداشت خودتون رو هم ازش حتما بگين. ممنون ، خيلي زياد (سپيده)

دختر آفتاب

بوي سيب هاي وحشي در جنگل پيچيده بود ، بوي ديوانه كننده اي بود. دخترك بيچاره در حال دويدن بود،‌با كفش هاي كتاني سفيد كه حالا به هر رنگي غير از آن در آمده بود.

دخترك حتي يك لحظه هم درنگ نمي كرد انگار چيزي به اسم ترمز در وجود انسانيش نبود.

آن قدربه دويدن ادامه داد تا كفش هايش پاره شدند ، آره حالا دختر بيچاره مي بايست با كفش هاي پاره و‍‍ سخت تر از قبل به دويدن ادامه ميداد ، كمي كه دويد كلا كفش ها از پايش در آمد و لباس ها و صورتش به شاخ و برگ درخت ها برخورد كرد و روي پوست زيباي صورتش خراش ايجاد كرد و موهايش كه دم اسبي بسته شده بودند از هم باز شد و دور صورت لاغرش ريخت .

هر چند دختر همچنان مي دويد ولي سرعتش از قبل كمتر شده بود و هر لحظه داغون تر از قبل مي شد چون بد جوري زخمي شده بود ، ولي چاره اي نداشت بايد مي دويد.

ناگهان به يك رودخانه ي پر آب رسيد ولي از حركت باز نماند و همچنان دويد و سعي كرد از رودخانه رد شود ولي بدجوري خيس شد.هر چند از رودخانه رد شد ولي حتي آن لحظه كه باد سرد به لباس ها و تن خيسش مي خورد و بدنش را به لرزه در آودر هم از دويدن باز نماند.

همچنان مي دويد، دختري وسط جنگل كه حالا آن ظرافت و زيبايي اش را با زخم هاي زياد روي صورت و آشفتگي موهايش تا حدودي از دست داده بود.

آفتاب كم كم غروب مي كرد و دختر كه نا اميدتر مي شد براي اولين بار صدايي جيغ مانند از ته ته حنجرهاش شنيده شد صدايي كه تن هر شنونده اي را به لرزه در مي آورد:«نه...نه...»

انگار لحظه ي مرگ اش فرا رسيده بود او براي اولين بار از حركت ايستادولي حالا ديگر وسط جنگل نبود روي يك پرتگاه بود و بلند بلند جيغ مي كشيد.انگار چيزي در وجودش بود كه او را به سمت پرتگاه مي كشاند، پرتگاهي كه پايينش دريايي بي كران موج مي زد .

به دنبال مادرش كه آروم و به روشني از افق ناپديد و به سمت دريا مي رفت ، خودش رو از پرتگاه پايين انداخت و بلند از ته قلب جيغ كشيد:«نه...»

داستان پسر مهتاب در ادامه مطلب

گاهي

آهي

يادي

يه نظري

برام بفرستين 

 دلم گرفت.